هر سال که اسفند 30 روز نیست . دلم نیامد از روز 30 اسفند 1391 بگذرم و پستی ننویسم . روزهای پایانی و یا بهتر بگویم ساعتهای پایانی سال هیجان خاص خود را دارد .

سال 1391 سالی پراز قشنگی بود .به دنیا آمدن نرمه پنبه ای یکی از بهترین اتفاق های این سال بود که هرگز فراموش نخواهم کرد . 

چند کار مهم هم در این سال به انجام رسید که مدتها بود ذهنم را درگیر کرده بود و خداراشکر آن طور شد که دلم می خواست .

اولین چهارشنبه سوری نرمه پنبه ای با چند فشفشه و منور جشن گرفته شد . آنقدر ذوق زده شده بود از دیدن نور و روشنایی .

با خودم فکر می کنم پارسال این موقع توتولی چقدر بود و حالا امسال در کنار ماست و پر از شور ،هیجان و زندگی .

امسال درست دقیقه نود رفتیم و برای نرمه پنبه ای چند دست لباس خریدیم . که حتما عکس هایش را خواهم گذاشت .

برای همه روزهای خوشی را آرزو می کنم و سالی پر از برکت و سلامتی .همه آنهایی که می شناسم و همه دوستانم در این خانه .

آرزو می کنم آرزوهای همه سبز باشد .

دلهایی پر از آرامش آرزو می کنم .

سفره هایی با برکت و روح و جسمی سالم .

سر سفره هفت سین و دعای قشنگش به یاد هم باشیم .

در ادامه مطلب هم چند تا عکس از نرمه پنبه ای گذاشته ام .

سبزی درختان و شکوفه های منتظر بهار بعد از چند روز هوای سرد و برفی که همه را ذوق زده کرد ، سبز تر از هر سبزی است . این هوای لطیف حس و حال خوبی به روزهای پایانی سال داده است .

دقت کرده اید ما ایرانیها انگار فرهنگ استفاده از هیچ وسیله و تکنولوژی را بلد نیستیم و خودمان را هم به آن راه زده ایم که یاد هم نگیریم .